همه چی از یه زنگ اشتباه شروع شد. تو یکی از این روزهای بیرحم تقدیر , با یکی از

 دوستام کار مهمی داشتم که شماره خط جدیدشو از دوست دیگم گرفته بودم گذرا

گفت و منم یه کمکی تو ذهنم موند , جای دوستم شماره یه پسری رو گرفته بودم 

بعد از تماسم و فهمیدن اینکه اشتباه گرفتم معذرت خواهی کردم و دیگه قطع کردم.

دوباره دربه در دنبال شماره اون دوستم بودم که بعد از چند ساعت بهم اس ام اس زد

 که شما از طرف دختر عموم زنگ زدید؟ من کوپ کردم آخه یعنی چی این حرف؟ نگو

اون دختر عموش مثل خواهرش میمونه چند روز بوده هی گیر میداده تنها نمونه و از

این حرفا اینم فکر کرده منو اون اجیر کرده که بهش زنگ بزنم با کلی تعجب گفتم نه

من که گفتم اشتبا شده خیلی ام قسم خوردم که کاملا اتفاقی بود و از طرف کسی

بهش زنگ نزدم از اینجابود که.... روزها بعد این آشنایی عجیب شروع شد هرکدوم از

یه شهر که تقریبا از هم دور بودیم اولش سر همین فاصله و دوری خیلی بحث

میکردیم ولی بعدش حس خوب و یا وابستگی دیگه چشامون و رو این مشکلا کور کرد

شاید بخاطر اینکه نیمه گم شده همو پیدا کرده بودیم  روزها میگذشت و ما به هم

وابسته تر میشدیم هنوز طعم خوب اون روزا تو وجودم هست الان خیلی وقتا راحت

میتونن اشکمو دربیارن, ما برخلاف همه نمیتونستیم هر روز همدیگه رو ببینیم یا لاقل

هفته ای یه بار , دو سه ماه از آشناییمون گذشته بود و ما هنوز همدیگه رو ندیده

بودیم  یه عشق پاک که فقط بخاطر خودمون  هم و میخواستیم . به یکی از دوستام

که باش خیلی راحتم گفتم باور نمیکرد من با یکی هستم اما یه بارم ندیدمش ولی برا

 من مهم نبود نمیدونم چرا کلا تو اون مدت طرز فکرم عوض شده بود شاید بخاطر

حس پاک دلم بود که بی خیالی طی میکردم بعد مدت ها خواستیم که همدیگه رو

ببینیم با اینترنت, یعنی عکسامون و فرستادیم به ایمیلامون, بلاخره هم و دیدیم اون

روز من کامپیوترم ارور میداد باید میرفتم کافی نت و رفتم هم اون فرستاد هم

من....احساس قشنگی بود وقتی بعد اون همه مدت داشتی تو چشای کسی نگا

میکردی که دوسش داشتی من قبله اینکه عکس بفرستیم گفته بودم که قیافه و

ظاهر اصلا برام مهم نیس البته فقط در مورد اون این احساس و داشتم  از نت اومدم

 بیرون تو راه خونه که حرف زدیم  و با یه انتظار تصور دیگه از هم خوشمون اومد